دفتر نماینده ولی فقیه در خراسان جنوبی و امام جمعه بیرجند
(نسخه آزمایشی)
📢 توصیه حضرت آیتالله خامنهای به قرائت قرآن و دعا برای پیروزی جبهه مقاومت
❤️رهبر انقلاب اسلامی در پاسخ به سوالی،
را برای پیروزی جبهه مقاومت توصیه کردند.
💻 Farsi.khamenei.ir
حضرت آیتالله خامنهای، در مراسم بزرگداشت چهملین روز شهادت شهدای جنگ تحمیلی اخیر رژیم صهیونی علیه ایران طی سخنانی بار دیگر به روایت آنچه در این جنگ دوازده روزه رخ داد، پرداختند و پیروزی ملت ایران در این نبرد را افتخاری بزرگ دانستند و تأکید کردند: «آنچه در این دوازده روز برای جمهوری اسلامی اتّفاق افتاد، علاوه بر افتخارات بزرگی که ملّت ایران کسب کرد ــ که امروز مردم دنیا هم دارند به آن اعتراف میکنند ــ [این بود که] جمهوری اسلامی و ملّت عزیز ایران قدرت خود، عزم و ارادهی خود، استقامت خود، دست پُر خود را به دنیا نشان داد. اگر دیگران از دور چیزی شنیده بودند، از نزدیک قدرت جمهوری اسلامی را احساس کردند. علاوهی بر اینها، این نکته مهم است که جمهوری اسلامی استحکام بینظیر پایههای نظام و کشور خود را به دنیا نشان داد.» ۱۴۰۴/۰۵/۰۷
به همین منظور آقای مهدی محمدی، کارشناس و تحلیلگر مسائل سیاسی و بینالمللی و مشاور امور راهبردی رئیس مجلس شورای اسلامی، در گفتوگویی تفصیلی، به تحلیل ابعاد مختلف جنگ تحمیلی اخیر از جمله شکست محاسباتی اسرائیل در حمله به ایران و هنر فرماندهی رهبر معظم انقلاب پرداخته است که متن کامل آن به شرح زیر منتشر میشود.
در طیّ سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تهدیدات نظامی علیه ایران از طرف رژیم صهیونیستی و آمریکا همواره وجود داشت و شاید بشود گفت که بعد از وقایع یازدهم سپتامبر، به شکل جدّیتر و شدیدتری وجود داشت. به نظر شما چه تغییری در محاسبات رژیم صهیونیستی و آمریکا اتّفاق افتاد که این تهدیداتی را که در طیّ این دو دههی اخیر وجود داشت و عملی نشده بود، این بار عملی کردند و به ایران حمله کردند؟ بسم الله الرّحمن الرّحیم. ابتدا درود میفرستم به ارواح پاک شهدای عزیزمان. به نظر من شهدایی که در این جنگ تقدیم اسلام و ایران شدند، همه مردان بزرگی بودند و توفیق عظیمی داشتند که در یک چنین جهاد مقدّسی به شهادت رسیدند. انشاءالله که در روز حشر شفیع ما باشند.
[دریافت قسمت ۲۸ پادپخش رادیو نگار ]
نیمروز اوّل جنگ، یعنی از زمان اوّلین شلّیک تا تقریباً دوازده ساعت بعد، برههی خیلی خاصّی است و اتّفاقات خیلی کلیدی آنجا رقم میخورد؛ یک جمعی از اصلیترین، کلیدیترین و فرماندهان ارشد نظامی ما ترور میشوند، جمعی از دانشمندان هستهای ترور میشوند، مراکز مختلفی مورد حمله قرار میگیرد، پدافند ما آسیب جدّی میبیند و همهی اینها ظرف چند ساعت اتّفاق میافتد. به نظر میرسد که آن طرح عملیّاتی آمریکا و اسرائیل در این جنگ، چیزی فراتر از این حمله بود. شما هم یک اشارهای کردید که دنبال این بودند که واقعاً سیستم را به لحاظ فرماندهی فلج بکنند و این «فرماندهی» صرفاً فرماندهی نظامی هم نیست. گویی آن حمله، در واقع، یک پیشدرآمد و مقدّمهای بود برای ایجاد این فلج مغزی در سیستم که اصلاً دیگر نتواند تصمیم بگیرد و وقتی نتواند تصمیم بگیرد، به طور طبیعی اقدام هم نمیتواند بکند. لطفاً راجع به این موضوع یک خرده بازتر و بیشتر صحبت بکنید و سپس بفرمایید که بهخصوص در آن دوازده ساعت اوّل، چه اتّفاقی افتاد که این فلج مغزی در سیستم رخ نداد؟ به نظر من، این هم خیلی مقطع مهمّی است؛ یعنی ما همان قدری که باید دربارهی قبل از جنگ حرف بزنیم و دنبال جواب این سؤال باشیم که اینها چرا تصمیم گرفتند به ایران حمله کنند و هدفشان چه بود، همان قدر هم مهم است که راجع به دوازده ساعت اوّل حرف بزنیم؛ یعنی از بامداد روز جمعه تا جمعه شب. به نظر من، حکم این دوازده ساعت با همهی مقاطع دیگر این جنگ متفاوت است. همهی جنگ یک طرف، این مقطع زمانی خاص هم یک طرف که از آغاز حملات تا اوّلین حملهی ایران را شامل میشود که اوّلین و مهمترین و بزرگترین حملهی ما جمعه شب بود. بنابراین، خیلی مهم است که ما راجع به این دوازده ساعت حرف بزنیم ببینیم دشمن دنبال چه بود و واقعاً چه اتّفاقی افتاد.
در پیامشان هم نشانهای از سوگواری وجود نداشت، درحالیکه مثلاً فرماندهان ارشد و دانشمندان کشور شهید شدهاند. در آن شرایط، شاید بعضیها انتظار داشتند که پیام ایشان مثلاً یک پیام خیلی احساسی دارای سوگ و سوگواری زیادی باشد، ولی داخل پیام اصلاً از این خبرها نبود. نه، پیام جنگ بود و این خیلی مهم است. ببینید! از لحاظ امنیّتی و از لحاظ استراتژیک، مهمترین عاملی که در بحرانها معلوم میکند که جامعه با سیستم همراهی میکند یا نه، اعتمادبهنفس خود سیستم است؛ یعنی اگر مردم ببینند که کسی که بالاسر کار است شجاع است، آرام است، در خودش احساس قدرت میکند و تصمیم گرفته که به دشمن درس بدهد، این باعث میشود که بخش مهمّی از جامعه، حتّی آن بخشی از جامعه که از لحاظ سیاسی چهبسا میانهی خوبی با حاکمیّت نداشتند، چهبسا میانهی خوبی با خود حضرت آقا هم نداشتند و منتقد ایشان بودند، در آن لحظات احساس کنند که کسی وجود دارد که میتوانند به او تکیه کنند. به نظر میرسد که طرف مقابل هم این تقابل و این بازی استراتژیک در بالاترین سطوح را فهمیده بود؛ به طوری که در اوّلین پیام تصویریای که نتانیاهو کمتر از ۲۴ ساعت بعد از شروع جنگ منتشر کرد، گفت ما خبرهایی داریم که مسئولان جمهوری اسلامی چمدانهایشان را دارند میبندند! در واقع، از این طرف آقا این طمأنینه و این اطمینان را به جامعه میدهد و او از آن طرف میخواهد عملیّات فریب و عملیّات روانی راه بیندازد که جامعه را دچار این شبهه و تردید کند که این سیستم در حال فروپاشی است و ترسیده. بله، تئوری اینها در سال ۱۴۰۱ هم این بود. شما وقتی این تصویر را ایجاد بکنید که سیستم شل است و پریشان است، همین تصویر سیستم را شل و پریشان خواهد کرد؛ یعنی یک نیروهایی را فعّال خواهد کرد که این نیروها تحت شرایطی که سیستم را استوار ببینند، اصلاً نمیتوانند فعّال بشوند. من معتقدم ریشهی اجماع سیاسی و همبستگی اجتماعی که در طول جنگ به وجود آمد، اقدام حضرت آقا در سخن گفتن با مردم، اطمینان دادن به مردم، نشان دادن استواری سیستم، آرامش خودشان و از همه مهمتر نشان دادن اراده و قدرت نظام برای تنبیه متجاوز بود. وقتی آقا این را به جامعه نشان دادند، ما هم اجماع سیاسی دیدیم؛ یعنی همهی نیروهای سیاسی آمدند گفتند که ما تحت رهبری حضرت آقا عمل میکنیم، حتّی نیروهای سیاسی معارض و حتّی اپوزیسیون در خارج از ایران. به یک معنایی، فرایند ۱۴۰۱ معکوس شد؛ در ۱۴۰۱، ما فرایند واگرایی از سیستم را در بیرون داشتیم، امّا اینجا یک فرایند همگرایی بیسابقه را در همان ساعتها مشاهده کردیم ــ حالا اینکه بعد در طول جنگ چه اتّفاقی افتاد، بحثش مفصّل است که جداگانه خواهم گفت ــ و نتیجهی آن این شد که به نظر من یک ایران جدیدی در آن ساعات توسّط حضرت آقا خلق شد و این ایران جدید در مقابل دشمن ایستاد.
نهایتاً میشود گفت که ضعف اطّلاعاتی ایران در زمینهی عملیّاتی و تاکتیکی بوده، ولی شکست آنها واقعاً راهبردی است. یک شکست تاریخی بود و به نظر من معلوم شد که کار موساد فروش توهّمات به عنوان اطّلاعات است! اینجوری بود دیگر؛ موساد توهّمات خودش را به عنوان اطّلاعات به جامعهی سیاسی رژیم فروخته بود و نتانیاهو، در واقع، معمار این بازی بود. اصلاً اینها این دیوید بارنیا را رئیس موساد گذاشتند برای اینکه همین کار را بکنند. بیست درصد کار میکنند، هشتاد درصد عملیّات انجام میدهند، اطّلاعات دروغ درز میدهند و تحلیل دروغ میدهند به این و آن. لذا آنجا بود که معلوم شد موساد چه کلاه بزرگی سر همه گذاشته.
شما اشاره کردید به اینکه اینها انتظار داشتند که با شروع حمله، یک پیمانکارانی بهخصوص در جنوب شرق و شمال غرب و غرب ایران وارد عمل بشوند؛ امّا در این دوازده روز، عملاً ما از اینها چیزی ندیدیم و هیچ اتّفاقی نیفتاد. بااینحال، اخیراً به دادگستری زاهدان حمله میشود، چند نفر مردم عادی شهید میشوند و یک عملیّات کوری انجام میشود یا مثلاً یکی دو حملهی خیلی محدودی به مرزبانیهای ما انجام میگیرد و چند نفر مرزبان شهید میشوند. البتّه اینها اتّفاقات جدیدی نیست و در چند دههی اخیر، کموبیش شاهد این اتّفاقات بودهایم ولی در این دوازده روز جنگ، ما حرکتی از این پیمانکاران ندیدیم. به نظر شما چه اتّفاقی افتاد که اینها در آن برهه نتوانستند عرضاندام بکنند؟ الان ما دراینباره به اندازهی کافی اطّلاعات داریم و اصلاً نیازی به تحلیل نیست. اینها یک شبکهای در داخل ایران درست کرده بودند که شکّی در این نیست؛ هم در داخل ایران، هم در مرزها. البتّه دربارهی ابعاد این شبکه عمیقاً اغراق شده؛ یعنی همین که رژیم یک جوری القاء کند که انگار ایران پُر از جاسوسان اسرائیلی است، خودش بخشی از جنگ شناختی دشمن و مکمّل عملیّات نظامی و امنیّتی است. واقعیّت این است که بخش عمدهی جمعآوری اطّلاعاتی که رژیم در داخل ایران انجام داد، با استفاده از ابزارهای فنّی و هوش مصنوعی انجام شده که این همان مدلی است که قبلاً در غزّه و لبنان پیاده شده. البتّه عامل انسانی در آن دخیل است، ولی نقش عامل انسانی بسیار محدود است؛ در واقع، ترکیب سامانههای مختلف اطّلاعاتی و تحلیل اطّلاعات با استفاده از ابزارهای یادگیری ماشین و هوش مصنوعی است که این امکان را برای رژیم فراهم کرده که بتواند هدف تولید کند. ما به اندازهی کافی دراینباره میدانیم و اگر لازم باشد، میشود راجع به آن صحبت کرد. نقش عامل انسانی جدّی و مهم است، ولی خیلی محدودتر از آن چیزی است که رژیم در شرایط فعلی دارد القاء میکند.
خبرهای غیررسمیای هست مبنی بر اینکه از یک جایی به بعد در آن دوازده روز جنگ، تحرّکات دیپلماتیک طرف مقابل شروع میشود. چند روز اوّل، ما تقریباً هیچ تحرّک دیپلماتیکی از آن طرف نمیبینیم، شاید به آن دلیل که همچنان احساس میکردند امیدی وجود دارد و ممکن است ورق کاملاً برگردد و آن اهدافی که مدّنظرشان هست محقّق بشود؛ امّا از یک جایی به بعد، کار دیپلماتیک آنها کلید میخورد که کمتر هم دراینباره صحبت شده است. میخواهم یک مقدار راجع به این موضوع صحبت بکنید و بفرمایید که این روند از کجا و به چه شکلی و به چه نحوی شروع شد و پیش رفت؟ عملیّات دیپلماتیک و عملیّات نظامی در این جنگ، به نظر من دو روی یک سکّه بودند؛ جوری که وقتی یکی بالا میرفت، آن یکی پایین میآمد و برعکس. تعبیر درستترش این است که در این جنگ، انگار یک اَلّاکلنگی وجود داشت. خب، ببینید ما چه کار کردیم. در شب اوّل، ما یک عملیّات بیسابقه انجام دادیم و به دشمن نشان دادیم که آمادهی جنگیدنیم و از آن مهمتر نشان دادیم که آمادهی پیروزی هستیم، هم اراده و هم توانش وجود دارد، سیستمش احیا شده و به اینها نشان دادیم که آدرس را اشتباهی آمدهاند؛ هر کس به اینها گفته که قرار است در ایران یک اتّفاقاتی بیفتد، سرشان کلاه گذاشته. اینها همان شب اوّل این را متوجّه شدند، آن سه نقطهی تمرکز ما انتخاب شد و در شبهای بعد هم ایران کارهای بزرگی کرد. میخواهم به شما بگویم که چهجوری شد که در این اَلّاکلنگ، کفّهی نظامی پایینتر آمد و کفّهی دیپلماتیک بالا رفت.
یک موضوعی را چندین بار اشاره کردید، ولی به نظر میرسد که لازم است یک مقدار تفصیلیتر و مستقل دربارهاش حرف بزنیم؛ و آن همین بحث «اتّحاد ملّی» است که در پیام رهبر انقلاب هم که برای چهلم شهدا صادر شد، اوّلین مورد از آن هفت تکلیفی که برای اقشار مختلف تعیین کردند، بحث «اتّحاد ملّی» است و فرمودند یکایک ما در این زمینه وظیفه داریم. واقعیّت این است که ما یک شکافهایی در داخل کشور داشتیم و شاید یکی از دلایلی که دشمن را به این جمعبندی رساند که الان وقت حمله است، برآوردهایی بود که راجع به این شکافها داشتند. اوّلاً بفرمایید که چه اتّفاقی واقعاً افتاد که این شکافها ناگهان تبدیل میشود به یک اتّحاد و انسجام بیسابقه در تاریخ معاصر ایران و چطور این اتّفاق افتاد؟ و دوّم اینکه از نظر شما اهمّیّت و بایدونبایدهای این اتّحاد چیست؟ از لحاظ روانشناسی اجتماعی، به نظر من این خیلی بحث مهم و فنّی و پیچیدهای است که در آن لحظه در ذهن جامعهی ایرانی چه گذشت و در این دوازده روز، این مردم با خودشان چه فکری کردند که یک چنین رفتاری از خودشان نشان دادند. من فکر میکنم این یک موضوعِ باز هم هست؛ یعنی موضوعی است که بهویژه متخصّصان علوم شناختی اجتماعی باید راجع به آن فکر کنند، باید راجع به آن داده جمع کنند، باید ما راجع به آن پروژههای مطالعاتی تعریف کنیم. ما باید بفهمیم واقعاً چه اتّفاقی افتاده، همچنان که من فکر میکنم دشمن دارد تلاش میکند بفهمد؛ هم بفهمد و هم اگر بتواند، این همبستگی و وحدتی را که در ایران ایجاد شده، عمدتاً توسّط عوامل داخلی ــ حالا یا عوامل داخلی نادان یا عوامل داخلی مغرض ــ به چالش بکشد.
جالب است که در سال ۱۴۰۱ مثلاً یک سری تظاهراتی علیه ایران در آلمان انجام شد، امّا در این تظاهرات اخیر در آلمان، شاید حدود صد نفر یا دویست نفر بودند که پرچم سلطنتطلبان و اسرائیل و مانند اینها را بلند کرده بودند! چون در آن قطب، دیگر جای ایستادن نیست؛ آن قطب یک مشت جنایتکاری هستند که کارشان کشتن بچّهها است. من یک آماری دیدم که اینها شانزده هزار بچّه را کشتهاند و چند صد نوزادِ چندروزه در غزّه شهید شده! خب اینها دارند نشان میدهند که اگر از دستشان بربیاید، این کار را با همه خواهند کرد. مگر قبل از حملهی به سوریه، آقای جولانی با ترامپ دست نداد؟ مگر با هم توافق نکردند؟ اینها به توافق خودشان با جولانی هم پایبند نماندند که تازه آدم خودشان است، خودشان او را آوردهاند سر کار و خودشان به او مأموریّت دادهاند. خب مردم ایران این چیزها را میبینند، مردم ایران متوجّه این قضایا هستند. این مردم، هم خیلی باهوشند و هم به نظر من خیلی نکتهسنجند و مردم شریفی هستند. بنابراین، ما حواسمان باید باشد که پروژهی دشمن احیای دوقطبیهایی در ایران است که جنگ، آن دوقطبیها را از بین برده. اینها میخواهند ما دوباره برگردیم به دعواهای حیدرینعمتی سابق. اگر بخواهیم یک فهرستی از بایدها و نبایدهای ناظر به حفظ این امر ملّی و حفظ این اتّحاد و انسجام اجتماعی ارائه بدهیم، از نظر شما این فهرست شامل چه مواردی است؟ به نظر من، اینها برای بر هم زدن انسجام اجتماعی در ایران روی پنج حوزه تمرکز کردهاند. من دراینباره خیلی تأمّل کردهام. حوزهی اوّل، رفتارهای تندروانهی سیاسی از دو طرف است؛ یعنی ما دوباره برگردیم به شرایطی که احساس بکنیم وقت آن است که دوباره با هم دعوا کنیم. یک عدّهای الان فکر میکنند که وقت باج گرفتن از حاکمیّت است، یک عدّهی دیگر هم تصوّر میکنند که الان وقتش است که دوباره نظام را متّهم کنند به اینکه درست نجنگید، خوب نجنگید، «مذاکره» به معنای «تسلیم» است و دوباره همان حرفهای قبل از جنگ را در کشور احیا کنند. من خیلی روشن میگویم: اینها آب ریختن در آسیاب اسرائیل است.
با توجّه به اینکه ما این جنگ را جنگ آمریکا میدانیم و اسرائیل پیمانکار آمریکا در این جنگ بود، سؤالم این است که محاسبات دولت ترامپ چه بود که باعث شد بیاید و به سه مرکز هستهای ما حمله بکند؟ و نکتهی بعدی اینکه در آن چند روز آخر، چه فعلوانفعالاتی، هم روی زمین در بُعد نظامی و هم در بُعد دیپلماسی، اتّفاق افتاد که منجر به توقّف درگیری شد؟ من کلمهی «آتشبس» را به کار نمیبرم، چون به نظرم کلمهی دقیقی برای وضعیّت فعلی و وضعیّتی که اتّفاق افتاد نیست؛ به نظرم اصطلاح «توقّف درگیری» دقیقتر است. به نظر من، از ابتدای جنگ روشن بود که آمریکا وارد این جنگ خواهد شد؛ یعنی دراینباره واقعاً هیچ غافلگیریای وجود نداشت و این جزو چیزهایی است که به نظرم حضرت آقا شاید از ماهها قبل از حمله فکرش را کرده بودند و برایش برنامه داشتند که ما ورود آمریکا به جنگ را چهجوری باید مدیریّت بکنیم. در این سیستم، روشن بود که آمریکا وارد این جنگ خواهد شد و اصلاً این جنگ، جنگ آمریکا است. آمریکاییها به رژیم اجازه دادند که این جنگ را شروع بکند و هدف رژیم هم این بود که اگر توانست براندازی را محقّق کند، بکند و اگر نتوانست، ایران را وادار کند که تسلیم بشود؛ در مقابل چه کسی؟ در مقابل آمریکا؛ اصلاً هدف این جنگ همین بود. بنابراین، آن موقعی که در روز هشتم و نهم جنگ تقریباً اطّلاعاتی به دست آمد که آمریکاییها میخواهند وارد این جنگ بشوند، هیچ کس تعجّب نکرد و آمادگی هم برایش وجود داشت، گروههای مقاومت هم آماده بودند.
به عنوان آخرین سؤال، بفرمایید که اگر بخواهیم چند درس مهم در سطح ملّی و راهبردی از این جنگ بگیریم و داشته باشیم، به نظر شما آن درسها چیست؟ خیلی چیزها میشود گفت. اوّل اینکه ما یک دارایی گرانبها در ایران داریم به نام «رهبری». درست است که این مرد، ایدئولوژیک فکر میکند و نقطهی قوّت فکر او هم فکر دینی او است، ولی این مرد بسیار ملّیگرا و مردمدوست و بسیار حکیم و بسیار شجاع است. شاید اگر ما یک درس از این جنگ گرفته باشیم، این است که قدر یک چنین جایگاهی را بدانیم. ترکیب «دفاع» با «ایدئولوژی» برای اوّلین بار در ایران باعث شده که ما تبدیل شدیم به یک قدرت تقریباً زوالناپذیر. دو قدرت هستهای جهان به ایران حمله کردند و دوازده روز با ایران جنگیدند و دست از پا درازتر، صحنهی جنگ را ترک کردند و رفتند؛ این به خاطر وجود یک چنین رهبری است.
